Denken aan Lloyd

Denken aan Lloyd

Heerlijk, dat warme weer van de voorbije weken. Alleen jammer voor de tuin.

Het is droog, té droog voor de jonge plantjes. Water geven doe ik elke dag, soms wel twee keer, maar echte regen kan je niet vervangen.

Nooit gedacht dat ik zo vaak de Buienradar zou opzetten. Niet om te zien of het droog blijft, maar om te zien wanneer het éindelijk gaat regenen.

Het doet me denken aan mijn reis door Australië. Daar weten ze ook wat droogte is, en die is niet te vergelijken van waar wij ons druk om maken. Slechts 1% van de oppervlakte van Australië kan worden gebruikt om voedsel te kweken, puur door het klimaat en de bodem - in Vlaanderen is dat 50%. Ik werkte er in The Sisters Kitchen Garden Café, op het puntje van het schiereiland Mornington Peninsula. Het was een magische plek. Alles wat je er at of dronk, was biologisch én lokaal. Op het terras zat je tussen de moestuinbakken met groenten - de afstand tussen tuin en bord was - letterlijk - erg klein. Ik stond vaak gefascineerd te kijken naar de snijbiet, rozemarijn en artisjokken. En naar Lloyd, de eigenaar van het café. Ook al was hij een drukbezet zakenman, hij kwam elke dag langs om een beetje te rommelen in de moestuinbakken, water te geven en onkruid te plukken. Ik wist toen al zeker dat ik ooit zelf een moestuin zou hebben. En moestuinbakken, jawel. Bij mij staan ze op het gras en groeien er wortelen, bietjes, zomersla, spinazie, radijzen en pastinaken in. Elke dag als ik met de gieter passeer, denk ik aan de bakken van Lloyd. En dat hij toch wel een beetje trots zou zijn.

De grote lap vlees met wat groen

De grote lap vlees met wat groen

Heerlijk onkruid

Heerlijk onkruid