Het legetuinsyndroom

Het legetuinsyndroom

Ik heb in deze column al wel eens geroepen hoe blij tuinieren mij maakt: van zaadje tot groente je eigen eten telen, de aarde tussen je vingernagels, de geur van een serre vol blozende tomaten. Psychologen zouden het wellicht treffender kunnen omschrijven dan ik.

En toch. En toch heb ik een soort zomerdip, als ik in de moestuin steeds meer lege plekjes zie ontstaan. Noem het een soort legenestsyndroom, een legetuinsyndroom.

Doorgewinterde tuiniers hebben er wellicht geen last van. Zij maken tijdig een planning. Nog voor ze iets planten, weten ze al wat er x aantal maanden later in de plaats zal komen. Uien weg? Wortels zaaien! Zomerkolen geoogst? Daar komen de winterkolen. Dat heet planning. Dat heet voorzienigheid. Of gezond verstand. Een moestuinier moet altijd verder kijken dan zijn hark lang is.

Daar sta ik dan, naar de dorre plekjes starend. De uien zijn weg, de sla geoogst (of niet geoogst), de spitskolen zijn klaar om op te eten en ik heb geen kleine zaailingen klaarliggen om ze op te volgen. Wat nu? De trouwe lezer weet al langer dat ik niet vies ben van wat valsspelen, zoals de mannen in de volkstuintjes wellicht zouden zeggen. Ik noem het eerder: pragmatisch tuinieren. Dus trek ik, sans gêne, naar de tuinwinkel. De voorraad plantjes wordt er net aangevuld. ‘Ze zijn levende vers, m’dam’, grapt de winkelbediende alsof hij in een viskraam stond. Enigszins betrapt laad ik het mandje vol bloemkolenplantjes, winterprei en selder. Waarna ik mij uit de voeten maak, kwestie van niet te worden ontmaskerd als de m’dam die het in de krant altijd beter weet maar begin augustus schaamteloos plantjes koopt in de tuinwinkel. Fake it till you make it.

Met winterprei en selder kan je alvast niets fout doen. Je plant ze, verzorgt ze goed en deze winter ga je even de tuin in voor hamrolletjes met prei. Winterbloemkool: kan geen probleem zijn - de kolen zijn deze zomer alvast goed gelukt. Ik ben al benieuwd naar de bloemkool in witte saus. En naar de paarse boerenkool die klaar staat, en de grote spitskolen, en… Het komt wel goed met dat legetuinsyndroom. Toch?

Eerder verschenen in de weekendbijlage van Het Laatste Nieuws.

De beste spaghetti 
zit tussen de oren

De beste spaghetti 
zit tussen de oren

Bonenfretter

Bonenfretter