De verwaarloosde tuin

De verwaarloosde tuin

Het had een droomtuin kunnen zijn: fraaie plantenbakken, mooie omheining, een irrigatiesysteem en een houten boog als paradijselijke toegang. Helaas is deze moestuin volledig verwaarloosd. Onkruid is hier nu de baas, coloradokevers vreten hun buikje rond, de bessenstruiken zijn aangevreten door ziektes. Ook de scheefgezakte serre ziet eruit alsof ze in geen maanden door mensenhanden is beroerd. Een verwilderde moestuin is even naargeestig als een winkel die leeg of te koop staat. Ik loop erdoor en fantaseer een veldje vol rode tomaten, kolen, kippen en struikbonen. Tussen tuin en wereld.

De moestuin is niet de mijne, gelukkig. Hij hoort bij het huisje in het zuiden van Frankrijk waar we een week verblijven, dog- en housesitten op een hond van Ierse Fransen, of Franse Ieren zo je wil. Altijd als ik in de buurt van de vervallen moestuin kom, merk ik dat mijn gedachten dwalen naar mijn eigen tuintje. Buren en vrienden houden die in orde, sturen foto’s waarop te zien is hoe de regen voor een groeischeut heeft gezorgd en video’s van de opgeschoten kuikens die parmantig door het al veel te hoge gras wandelen. ’s Avonds komt mijn tomatenvrouwtje langs. Ze kan dieven als de beste en ik weet zeker dat ze tegen de planten praat - enfin, ik hoop dat toch, want ze is voor de tomatenplanten tegelijk thuisverpleegster en nachtzuster. Alles is in goede handen, maar ik heb heimwee.

De huiseigenaren hebben een lijstje nagelaten van de markten in de buurt. Elke morgen bezoek ik er eentje, de typische boerenmarktjes met plaatselijke specialiteiten die uiteraard nergens zo goed smaken als hier, al denk ik bij de ganzenlever altijd meer aan dierenleed dan aan een recept. Heel veel groenten en fruit ook. Ik vergaap me aan de talloze tomatenvariëteiten, ajuinen, look en boontjes die recht van het veld komen, dat zie je.

Als een levend cliché, met het stokbrood uit de rieten draagtas stekend, kom ik terug in ons vakantiehuis en stal al het lekkers uit op het aanrecht. Brood, kaas, groenten, fruit en een pakje échte gezouten boter als guilty pleasure. De tomaten glimmen, het aperitief wenkt. Het geeft zin om te koken en te genieten. En nog meer zin om er straks, in mijn eigen moestuin, weer helemaal in te vliegen.

Eerder verschenen in de weekendbijlage van Het Laatste Nieuws.

Tomatenkoorts

Tomatenkoorts

Blijf van mijn onkruid!

Blijf van mijn onkruid!