Afscheid

Afscheid

En zo waren we in Bretagne, in het geboortedorp van Yves Rocher, La Gacilly. We bezochten zijn tuinen vol kruiden en planten en verbleven in een eco-hotel waar alles bio en wellness was. Het restaurant had er een eigen groenten- en kruidentuin, waar we een keukenhulp overdag zagen oogsten en we de kok ’s avonds proefden uitblinken in eenvoud, in liefde voor wat de natuur ons schenkt. De twintig woorden Frans die we machtig zijn - hij tien en ik tien - volstonden amper om de maître te danken voor bewezen diensten. We stotterden iets van ‘félicitations’ en ‘balance’ en haastten ons terug naar de kamer zonder wifi -  een schitterend gebrek.

2018-08-09 18.53.17.jpg

Op zulke momenten roept het oerinstinct van de tuinier, verlang je naar je eigen lap grond, en al het eetbaars dat daar leeft. Je kan al niet meer wachten tot je weer in je eigen tuin bent.

Daar stond ik dan, half murw door een urenlange autorit, te kijken naar het resultaat van de zoveelste hittegolf: een dorre vlakte van groenten die niet verder zijn geraakt dan het stadium van belofte en een grillige wildgroei van kruid en onkruid. Ik haatte de eeuwige roep om ‘terrasjesweer’ - nog nooit had ik zo vaak naar de Buienradar gesurft in de hoop op wat liters regen. Ik dacht aan het jonge landbouwerskoppel bij wie ik onlangs te gast was en hoe die uit de kosten moesten zien te raken, en daarbij verbleekte mijn eigen geknies.

Gelukkig waren er nog de tomaten, in de splendid isolation van hun serre, de prima dona’s van mijn tuin. Voor de rest: tristesse, meneer. Alle onkruid wegdoen, dode planten weghalen, bedden afdekken en klaarmaken voor de herfst. Maar ook: dromen van volgend jaar, in gedachten al plannen maken voor een nieuwe moestuin. Plannen voor mini-courgettes zoals de kok in Bretagne die serveerde (en niet die waterachtige knotsen in jouw tuin), plannen voor mini-wortels, voor meer uien, voor meer aardappelen. Nog meer overtuigd van de aloude wijsheid dat alles begint bij goeie, natuurlijk producten.

Eén ding is zeker: volgend jaar kies ik (ook) voor het gemak. De tomatenplantjes zijn al besteld op mijn geheim adresje en ook voor andere groenten zal er weinig worden gezaaid. Op dat moment zal ik wellicht de handen vol hebben met de mooiste oogst van dit najaar, die naar het schijnt zomaar tussen de kolen ligt: een baby. En dat is ook de reden dat deze column even verdwijnt. Ik hoop dat ik jullie in de voorbije maanden heel veel goesting heb gegeven om te (moes)tuinieren. Tot binnenkort!

Weck ze

Weck ze