Elizabeth en haar Duitse tuin

Elizabeth en haar Duitse tuin

‘Ik houd van mijn tuin... het is wel eens gebeurd, afgelopen winter, dat ik van louter plezier heb gedanst in mijn stijf bevroren tuin, ondanks mijn leeftijd en mijn kinderen. Maar ik deed het wel achter een struik, met gepaste eerbied voor de goede vormen.’
 
Precies 120 jaar geleden schreef Elizabeth van Arnim dit in haar boek ‘Elizabeth en haar Duitse tuin’. Toentertijd, in 1898, was het niet het eerste boek over tuinieren dat door een vrouw was geschreven, maar het is nog altijd een van de bekendste. Niet omdat het wemelt van de praktische tuintips, maar vooral omdat Elizabeth er niemand in spaart. Haar saaie Duitse echtgenoot niet, met wie de avontuurlijke Britse Elizabeth zich stierlijk verveelt. En ook haar tuinman niet, die ze verplicht in dienst moet hebben – het was een dame van stand niet toegestaan om zelf de schop en hark te hanteren. Dus liet ze Engelse tuinboeken overbrengen naar haar huis in het Duitse Nassenheide, die ze voorlas aan haar tuinman. Die bleek doof, of hij deed althans alsof, om de bevelen van Elizabeth te kunnen negeren. Zwakke zenuwen had hij alleszins wel, want als Elizabeth vraagt om ridderspoor niet meer in strakke rijen te planten maar in groep, trekt hij een revolver en wordt hij naar een rustoord gestuurd.
 
Voor Elizabeth is haar tuin de enige plek op het domein waar ze zich thuis voelt, meer dan binnen: ‘Ik weet helemaal niet hoe ik de liefde en de schoonheid en het gevoel van verbondenheid moet beschrijven die ik voel zodra ik in mijn tuin kom, die voor mij zoiets als God is geworden.’
 
‘Elizabeth en haar Duitse tuin’ werd een instant succes. 120 jaar later kan je her en der nog altijd een exemplaar op de kop tikken.
 
Hoe gelukkig Elizabeth ook werd in haar tuin, in het ware leven zou ze het geluk nooit vinden. Niet met haar Duitse echtgenoot van wie ze scheidde, niet met een Engelse man van wie ze ook scheidde en evenmin met de toy boy met wie ze haar vergane jeugd hoopte te herbeleven. Ze stierf alleen en eenzaam in een Amerikaans hotel. Zonder man. En zonder tuin.
 
Deze week in de tuin
Groen is er al een tijdje te zien, maar nu komt er hier en daar kleur tevoorschijn. De boontjes krijgen paarse bloempjes, de pompoenen en courgetten grote gele en hier en daar spot ik al een vruchtje. De gele bloemen van de tomaten voorspellen een goede oogst en de aubergines krijgen lichtpaarse stekelige bloemen.

Daar sta je dan, met al die courgettes

Daar sta je dan, met al die courgettes

Kleine succesjes

Kleine succesjes