Het kind moet een naam hebben

Het kind moet een naam hebben

Mijn schoonvader heeft een moestuin zonder één label. Geen bordje, geen stokje, niets. Alsof hij kan ruiken wat hij waar hij gezaaid. Misschien kan hij het simpelweg onthouden, of is het een zoveelste zintuig, aangescherpt tijdens meer dan een halve eeuw tuinervaring. Een halve eeuw. Karrenvrachten groenten moeten in die tijd uit de grond zijn gekomen — alsmede een verloren trouwring, maar dat is een ander verhaal.

Helaas heb ik een geheugen als een zeef. Mocht ik geen labeltjes hebben, dan vergeet ik na één dag al weer wat ik heb geplant. Hurk ik vertwijfeld neer bij het bed waar spinazie is gezaaid omdat ik er selder verwacht.

Je zal zeggen: zo moeilijk kan het toch niet zijn. Klopt, maar in veel gevallen zijn de oplossingen niet bepaald esthetisch verantwoord. En geloof me: het luistert nauw in de ideale wereld van Instagram, je wilt niet dat ze zich tot in Australië vrolijk maken over een geplastificeerd kaartje in een Comic Sans-lettertype. (Echt, ze bestaan, ik heb ze gezien.)

Het eerste jaar had ik van die typische gele plastic labeltjes gekocht. Laat ons eerlijk zijn: dat schreeuwerige geel her en der, het is geen zicht. Een beginnersfout, maar als debuterende  moestuinier heb je wel wat anders aan je hoofd. Het jaar erop had ik houten latjes voorzien. In sierlijke letters schreef ik er de soorten groenten op, met de precisie van een kalligrafe en het geduld van een middeleeuwse kopiist. Het zag er ook geweldig authentiek uit. Probleem: op het eind van het seizoen was het deel dat in de grond stak rot - ‘zodanig authentiek dat het plukkevort was’, op z’n Bevergems gezegd. Ook plastic vorkjes zijn de revue gepasseerd, maar die waren al even moestuinvreemd als de gele labels en bovendien wegwerpmateriaal. Laat dat nu iets zijn waar ik een hekel aan heb. Hoe minder plastic, hoe beter.

Dit jaar doe ik het anders. Ik heb geïnvesteerd in gegalvasineerde plantenlabels. Weerbestendig, roest niet en het opschrift blijft vele jaren leesbaar. Laten dat nu ook de criteria zijn waar een goed label moet aan voldoen. En nog duurzaam ook. Met een speciaal vet potlood schrijft je de namen erop en die gaan er pas af met een beetje staalwol. Het label is lichtjes gebogen naar boven, wat het lezen gemakkelijker maakt.

Ik geef toe: er zijn grotere problemen in de wereld, en in de moestuin. Maar het kind moet nu eenmaal een naam hebben. En het oog wil ook wat.


Deze week in mijn moestuin

  • de moestuinbedden krijgen extra compost om de grond luchtig te maken
  • In huis groeit alles rustig verder. Water geven en tegen praten helpt
  • In de serre komen kleine groene sprietjes in de tray waar ik de uien zaaide
  • Ook de erwten groeien in de kleine potjes`

Eerder verschenen in de weekendbijlage van Het Laatste Nieuws.

Mijn held Monty

Mijn held Monty

De moestuinschool

De moestuinschool