Vorst in de herfst

Vorst in de herfst

Ik hou zo van de herfst in de moestuin. Er zijn nog vele bloemen die bloeien (tagetes, dahlia’s, goudsbloem, Oost-Indische kers,…) en de kleuren en wildernis vind ik gezellig.
Niet alle bedden van de moestuin zijn bij mij daarom leeg. Zo ijverig ben ik niet.
Maar, het einde van de herfstmoestuin is aangebroken. Vorige week was er nachtvorst, en ging ik de schade opmeten. De prei en selder stonden er gezellig bij, de grote bladpeterselie leek ook geen last te hebben van de koude nacht. Deze groenten kan je dus laten staan in de moestuin tot je ze wil opeten. Waar ik me meer zorgen om maakte was de artisjok, maar dat was onterecht, een hele koude winter zou hij niet overleven zonder een beschermjasje van stro en vliesdoek maar de eerste nachtvorst in de herfst kan geen kwaad. Als je, zoals ik, niet meteen alles mooi opgeruimd hebt na de zomer dan staat je wel een leuk werkje te wachten. Alles wat niet tegen de vorst kan moet eruit. De Oost-Indische kers, bonen, tagetes bloemen, dahlia’s, courgettes en pepertjes gaan zonder pardon op de composthoop.

Spitten, zin of onzin?

Al jaren lees ik tegenstrijdige dingen als het over spitten van de tuin gaat. Nu je, na de vorst, de moestuin écht opgeruimd hebt en de meeste planten weg zijn is het tijd om de grond te bewerken en te laten rusten tot het terug lente is.
In vele boeken over moestuinieren lees je dat het één van de belangrijkste vereiste is voor een sucesvolle moestuin. Het zorgt er blijkbaar voor dat de onkruiden losgewerkt worden en dat het omdraaien van de grond ervoor zorgt dat toegevoegde organische materialen snel worden vermengd met de bovenste grondlaag. De grond krijgt terug zuurstof en micro-organismen krijgen vrij spel. Nu lees ik meer en meer dat na enkele jaren de grond zo uitspoelt en je dus meer mesttoffen en allerlei hulpmiddeltjes moet gaan gebruiken. Met andere woorden: het bodemleven, die zo belangrijk is, kent achteruitgang. De natuur is iets prachtig, en in de ‘wilde’ natuur wordt er niet gespit.  Daar ben ik het mee eens (en mijn rug ook). Waarom nog elke jaar alle micro-organismen gaan omwoelen, het bodemleven vernietigen en zo de grond armer maken?
Je mag het gerust niet met me eens zijn, maar ik laat dit jaar mijn tuintje zo. Onkruid verwijderen, mooi afdekken en wachten tot de lente komt.

Luchtkwaliteit in de tuin

Deze zomer schreef ik al eens over de airbezen; het aardbeienplantje die ik in de tuin had gehaald om de luchtkwaliteit te meten. In heel Oost-Vlaanderen werden er plantjes uitgedeeld, na enkele maanden werd je gevraagd enkele groene blaadjes terug te sturen. deze werden onderzocht op metalen fijnstofdeeltjes. De resultaten zijn nu gekend en ik mag met opluchting zeggen dat onze moestuin heel goed scoort. Het is wel opvallend dat wanneer je iets meer naar de stad gaat of dichter bij en grote weg woont, je ziet dat de fijnstofdeeltjes veel hoger zijn. Het is dus niet gezegd dat tuinieren op het platteland veel gezonder is dan in de stad, maar wel dat het zeer afhankelijk is van waar je woont. Op www.airbezen.be kan je de resultaten bekijken van bij jou in de buurt. 

Eerder verschenen in de weekendbijlage van Het Laatste Nieuws.

Het vergeten pad

Het vergeten pad

Kippen in de moestuin

Kippen in de moestuin